Met mijn kont duw ik voorzichtig tegen de deur. Het moet niet te snel, maar zeker ook niet te langzaam. Bij de ideale snelheid piept de deur namelijk niet, zodat mijn komst zo lang mogelijk een verrassing is. Met het puntje van mijn tong uit mijn mond neem ik geconcentreerd deze laatste hindernis.

Ik vond het eerst een nogal vreemd idee. Hen verrassen? Zat er niet een ‘r’ teveel in dit voorstel? Na alle overlast die zij veroorzaakt hebben? Alle rotzooi die ze achterlaten? De ontelbare keren dat ze me de stuipen op het lijf gejaagd hebben? Dan heb je wat mij betreft toch echt geen verrassing verdiend. Maar de meneer bij wie ik ten einde raad om advies kwam vragen hield voet bij stuk. Het was volgens hem dé manier om van ze af te komen. Hij paste deze methode nu al bijna vijftien jaar toe en de resultaten waren verbluffend. Verbluffend, herhaalde hij en om zijn woorden kracht bij te zetten liet hij me foto’s zien van de mensen die hij geholpen had. Ik zag een oudere, wat gezette dame met een watergolfje in een keuken die zo glom dat het leek alsof alles bedekt was met een laagje glanzende lak. Een foto van een lachend jong stel, dicht tegen elkaar aan, zij met een blije baby op haar arm, in een zeer opgeruimde kelder. Een kalende man met twee duimen omhoog flitste voorbij.

Omdat ik eigenlijk alles al geprobeerd had en niets, maar dan ook helemaal niets enig effect had gehad, besloot ik het vreemde advies op te volgen. Onder het mom van baat het niet, dan schaadt het niet, niet geschoten is altijd mis en meer van die redenen. Ik kreeg een papiertje mee met daarop de instructies. ‘U moet de regels precies volgen, in de juiste volgorde,’ werd me op het hart gedrukt, ‘anders werkt het zeker niet.’

Dus sta ik nu om vijf voor zes in de ochtend in mijn pyjama met een dienblad in mijn handen met mijn kont tegen de keukendeur te duwen. Het is nu of nooit. Ik geef nog een klein zetje en zwaai de deur helemaal open. Tegelijkertijd hou ik het dienblad gestrekt voor me en roep hard en vooral zo enthousiast mogelijk: ‘verrassing!’. Volgens de man van de ongediertebestrijdingsdienst zouden de kakkerlakken nu blij naar me toe moeten komen rennen. Met hun voorpootjes enthousiast in de lucht en hun schildjes opgewonden ritselend. Maar nee hoor, mijn verrassingsontbijt wordt geen blik waardig gegund. In mijn linkerooghoek zie ik nog net een zwart lijfje over het aanrecht wegschieten. En zie ik er daar nog één onder de koelkast kruipen? ‘Ik heb melk en restjes babi pangang!’, roep ik hen nog achterna. ‘En zure room, met stukjes!’ Maar het is tevergeefs. De kakkerlakken hebben zich alweer verstopt en zijn niet van plan het verrassingsontbijt in ontvangst te nemen. Ik staar mismoedig naar het dienblad in mijn hand. Het vaasje met bloemen staat inmiddels in een plasje melk. De lucht van de bedorven zure room gaat me al behoorlijk tegenstaan. Ik heb elke regel van het instructieformulier ‘Verras uw ongedierte’ opgevolgd. Dagenlang restjes opgespaard en goed verborgen gehouden onder mijn bed. Halfvolle melk gekocht, omdat kakkerlakken daar blijkbaar het meest van houden. Voor dag en dauw opgestaan om het ontbijtje te bezorgen. Alle moeite voor niets.

Teleurgesteld laat ik het dienblad achter in de keuken en sjok terug naar mijn bed. Vanmiddag ga ik verhaal halen bij de man van de ongediertebestrijdingsdienst. ‘Verras uw ongedierte’, verbluffende resultaten, ja ja…

Dit verhaal heb ik geschreven nadat ik een nogal vreemde slogan spotte op een bestelbusje van de Dierplagenshop: “Verras uw ongedierte.”

Zo ga ik op pad om boekenplekken in beeld te brengen. Omdat fijne boekenplekjes steeds schaarser worden, maar er zeker nog genoeg pareltjes te vinden zijn. En die pareltjes verdienen het om vastgelegd te worden, in woord en beeld.

Bovendien: zo kom je nog eens ergens!

Snuffel met me mee tijdens deze ontdekkingstocht, alle bezochte boekenplekken vind je hier overzichtelijk genummerd bij elkaar.

Verder natuurlijk boekentips en meer fijn boekenspul. Zie je daar!

Ik ben gesprongen. En ik heb het rotsblok ontweken, ondanks dat ik geen flauw idee had waar ik precies sprong. Blij dat ik ook dit overleefd heb, glibber ik in een wetsuit verder. Over rotsblokken, door ijskoud water. En dat noemt zich vakantie… Als ik niet met Janneke naar het Gardameer in Italië was gegaan had ik nooit het fenomeen canyoning leren kennen en liep ik nu niet met een ultracharmant wetsuit door deze rivier.

De eerste helft was geweldig. Precies spannend genoeg, lekker klauteren, wat glijden hier en daar. Eitje. Bij de rustpauze had ik nog kunnen stoppen, er was een trap omhoog naar de weg. Maar nee, ben je gek! Door wil ik, door! Want ik voel me op dit moment stoer, een vrouw van de wereld, onoverwinnelijk! Ondanks de onheilspellende boodschap dat er geen mogelijkheid is om te stoppen als je op dit punt verder gaat. Nee, ik wil verder! Na de korte pauze daal ik dus, samen met Janneke, en net als de rest van de groep langzaam een steil wandje af om de rivier verder te volgen.

“Hou je hoofd goed naar achteren en je armen gekruist!” De jongen die eerder nog zo nonchalant was, moet nu moeite doen om boven het geraas van de rivier uit te komen. We moeten aan een touw door een soort stenen tunnel glijden, waarbij we ondertussen bedolven worden onder liters en liters snelstromend water. Fijn. Gelukkig is er hier geen waarschuwing voor gevaarlijke rotsblokken en met mijn hoofd zo ver naar achteren als ik kan, slinger ik door de geul. Ik kom terecht in een donkere grot, tot aan mijn middel in het water. Zodra de hele groep naar beneden gegleden is, waden we verder.

Het einde is in zicht. Voor ons doemt een groot gat in de rotsen op, waar het daglicht fel doorheen schijnt. Aangekomen bij het gat, tuur ik voorzichtig over de rand. Mijn hart zit meteen in mijn keel en ondanks het koude water, breekt het zweet me uit. We blijken bovenaan een waterval te staan, een waterval die zo’n 50 meter lager pas eindigt. En daar moeten we al abseilend vanaf. Janneke, die haar hand niet omdraait voor zo’n klusje, staat al glimlachend klaar om haar klimgordel aangemeten te krijgen. Ook ik word ingesnoerd en krijg instructies hoe ik van boven naar beneden moet komen. “Kan ik dit wel?”, “Weet je zeker dat ik dit kan?”, “Echt, zeker weten?” Ik ben er niet gerust op, ik zie mezelf al zwaaiend aan het touw te pletter slaan tegen de wand.

Ik kijk naar rechts, waar Janneke glimlachend langs de wand naar beneden gaat. Soepeltjes abseilt ze naar beneden. “Alles goed, mevrouw Oosterloo?” vraagt ze met een knipoog. Ik knik, terwijl ik de pijn in mijn kruis probeer te verbijten. Tijdens mijn tocht naar beneden ben ik uitgegleden op de spekgladde wand. En nu bungel ik hulpeloos aan het touw, terwijl de klimgordel venijnig in mijn onderlijf snijdt. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat ik weer fatsoenlijk naar de wc kan. En hoe lang de jongen boven het volhoudt om mij langzaam naar beneden te laten zakken.

Als we poseren voor de groepsfoto voor de 50 meter hoge wand, voel ik me meteen weer onoverwinnelijk. En ik besluit om ook nog maar even van die 8 meter hoge brug af te springen. Maar abseilen van een waterval. Dat nooit meer…

Ze is bijna aan het einde van de platen en ik versnel iets om haar meteen in te kunnen halen wanneer ik de kans krijg. Maar vlak voor ze de veilige haven bereikt, gaat het alsnog mis. Haar voorwiel pakt net de laatste gleuf mee en haar fiets glijdt onder haar vandaan. Gelukkig had ze nog nauwelijks tempo en valt ze zachtjes in het zand. Onhandig probeert ze op te krabbelen, terwijl de fiets half op haar ligt. Toch staat ze verrassend snel weer op, terwijl ze mijn hulp beleefd, maar resoluut afslaat. “Ja hoor, het gaat prima”, antwoordt ze op mijn vraag of ze in orde is.

Haar ogen zoeken ondertussen het fietspad af. Ik kijk met haar mee en zie dan pas de oudere heer een eindje verder op het fietspad, die stug doorfietst. “Mijn man is een beetje doof,” verklaart ze, “ik riep nog naar hem, maar hij heeft me niet gehoord.” De man blijkt zich er inderdaad niet van bewust dat hij iets kwijt is, zijn vrouw welteverstaan. Hij kijkt niet op of om en fietst gestaag door. De vrouw slaat met snelle bewegingen het zand van haar broek en stapt zo snel ze kan weer op haar fiets. De oudere man is ondertussen al een paar honderd meter verder en niets wijst erop dat hij zijn tempo zal verlagen om zijn vrouw de kans te geven zich weer bij hem te voegen.

“U mag wel opschieten, straks bent u hem kwijt”, waarschuw ik de dame. Met een blik die zowel een beetje treurig, als berustend is, kijkt ze me aan. “Dat komt wel goed”, bezweert ze me terwijl ze wegfietst. Ik zie haar met stugge slagen de trappers rondduwen, achter haar man aan, die nog altijd niet heeft omgekeken. Ik kijk ze na. Waarschijnlijk zijn ze al zo lang getrouwd dat ze vanzelfsprekend voor elkaar zijn geworden. Haar man is misschien niet anders gewend dat ze naast of iets achter hem fietst en vertrouwt daar blindelings op. Zo blindelings, dat hij haar ook niet mist wanneer ze valt. En dat stemt me toch een beetje treurig.

Nu het weer onstuimiger wordt en de herfst het echt wint van dat seizoen dat zich ‘zomer’ noemde, kom ik steeds vaker doorweekt thuis. Tot op mijn onderbroek, je mag het gerust weten. Na twee keer zo’n buitendouche heb je dat ook wel weer gezien. Tijd voor maatregelen. Op het gebied van bescherming tegen weersinvloeden zijn er een aantal keuzes. Zo is daar het oude, vertrouwde regenpak. Ik ken deze nog van mijn middelbare schooltijd, toen ik dagelijks 24 kilometer wegtrapte. Je wilde niet dood gevonden worden in het afgrijselijke setje dat je ouders voor je aangeschaft hadden. Soms hoosde het echter zo ontiegelijk hard, dat je overstag ging en het pak mokkend aantrok. Om vervolgens zo warm en bezweet op school aan te komen dat het hele ding niets geholpen had. Meestal zat zo’n pak dan ook in een bundeltje achterop mijn fiets.

En dan is er de poncho. De poncho kende ik eigenlijk alleen in de doorzichtige, hard flapperende festivalvariant. Zo’n ding voor een euro en eenmalig gebruik. Maar het idee van een eigen overkapping leek me aantrekkelijker dan een regenpak waarin je jezelf moet wurmen, dus toog ik enthousiast naar de Halfords om het assortiment poncho’s onder de loep te nemen.

Ze hadden er één. Een enorme, zwart/grijs gevaarte met doorzichtig gedeelte aan de voorkant voor over je stuur. Dat is voor de veiligheid, maar ondertussen lijkt het alsof je het luifeltje van een tent voor je knieën hebt hangen. Het ding is wind-en natuurlijk waterdicht, heeft een kangoeroebuideltje voorop en zogenaamde mouwbanden aan de binnenkant. Daar kunnen je armen doorheen, zodat de veiligheidsflap niet voor je ogen waait. Ik heb dat een paar meter uitgeprobeerd op de fiets, maar zag mezelf al onderuit gaan, verstrikt in de mouwbanden en dus heb ik die gelaten voor wat ze zijn.

Mouwbanden en een kangoeroebuideltje, wie kan dat nou weerstaan? De poncho heb ik dus aangeschaft, voor ruim 30 euro heeft het ding zelfs een jaar garantie. Na twee ritjes onder het zwart/grijze tentzeil heb ik al aardig wat poncho-ervaring opgedaan. Zo dient de cappuchon mét klepje goed aangesnoerd worden met de touwtjes, zodat hij niet steeds naar achteren waait. Dat je hoofd nu niet erg charmant omlijst is, is iets wat je moet accepteren. Niet dat iemand je überhaupt herkent. Verder is het moment waarop je de poncho aantrekt cruciaal. Als het slechts miezert, maak je jezelf alleen maar belachelijker. Fiets je stug door, terwijl de druppels steeds dikker worden en je spijkerbroek al nat, dan ben je al behoorlijk te laat. Ik ben nog in oefening voor dit lastige gedeelte.

Als het heel hard waait en regent, zijn er ruwweg twee scenario’s die bepalen of de poncho je beste vriend is of je juist het fietsen nog meer belet. Met de wind (én regen) in je rug, werkt de poncho als een zeil waardoor je letterlijk een keer zo hard over de fietspaden suist. Ik kon de laatste keer een klein gilletje van pret niet onderdrukken, ondanks dat menigeen mij niet zal benijden op dat moment. Maar wanneer je wind tegen hebt, flappert de poncho tegen je aan, je benen daarbij blootstellend aan de hoosbui en zorgt ervoor dat je je alleen in slakkentempo voort kunt bewegen. Het plasje water dat daarbij ontstaat op het stuk tussen jou en je stuur helpt ook niet mee.

De poncho en ik moeten nog even aan elkaar wennen. Gelukkig werkt de aloude wet, die ook tijdens mijn middelbare schoolperiode al gold, nog steeds: je komt een stuk minder vaak in een hoosbui terecht wanneer je je poncho/regenpak/droge sokken bij je hebt. Zonder poncho ga ik de deur dus niet meer uit. Alhoewel….

…zo’n poncho is natuurlijk wel dé manier om zeker te weten dat je eindigt als eenzaam kattenvrouwtje op een flat negen hoog achter.

Je hebt niets met katten? Wees gerust, ook hier blijf ik bloggen!

Fluitend rolde ik de roltrap af en ging op zoek naar mijn logees. Aangekomen in de stationshal, zag ik Jente druk bezig het duivenprobleem aan te pakken, terwijl Femke goedkeurend toekeek op veilige afstand. Enthousiast begroetten we elkaar en al kletsend leg ik uit dat we even op zoek moeten naar een chipknip-oplaadpunt. De chipknip is namelijk de enige manier om een kaartje te kunnen kopen in de Randstadrail. Tot zover nog geen vuiltje aan de lucht.

Na een inspectierondje langs alle pinautomaten, blijkt er geen chipknip-oplaadpunt in de buurt. Ik sleep 3,5-jarige Jente en mama Femke mee naar de man met heel groot de letters HTM op zijn rug die bij de Smullers staat. Hij staat dan wel te wachten op een welverdiende maaltijd, maar de klant is koning, toch?

De man bevestigt wat ik al weet: dat we een kaartje kunnen kopen met onze chipknip, maar heeft helaas geen passende oplossing voor het ontbreken van het oplaadpunt. Hij wijst ons op het HTM-loket op het busstation. Het busstation bóven het treinstation en best ver lopen met een kind en kilo’s bagage. Maar goed, we houden de moed erin. Hop, in de lift en door de stromende regen over het platform.

Aangekomen in het sfeervolle hokje waar de HTM-kaartjesverkoper achter glas zit, bestel ik twee enkele ritten voor de Randstadrail. “Ik verkoop geen enkele ritten, mevrouw,” zegt de loketbeambte zonder te knipperen. Mijn nekharen beginnen al te rijzen en het gezicht van Femke betrekt. “Die kunt u alleen kopen ín de tram zelf, met uw chipknip.” Tja, dat wisten we en die kunnen we dus hier niet opladen. Mijn: “Dat is toch niet handig!” en “Wat klantonvriendelijk!”-kreten ketsen af tegen het glas. De man vertrekt nog steeds geen spier, het is hem aan te zien dat hij dagelijks deze gesprekken voert.

De enige optie qua papieren kaartjes blijkt een retourtje te zijn, maar omdat we de volgende dag ook met de tram willen reizen, hebben we er dan minstens twee nodig. En twee retourtjes zijn duurder dan de aanschaf van één OV-chipkaart. Na lang wikken en wegen, gezien het feit dat Drenthe nog geen verplichte chipkaart heeft en Femke daar nog wel even blijft wonen, besluiten we toch te gaan voor de chipkaart. Vijf euro erop en we mogen weer door de regen terug naar de Randstadrail.

Met de verse chipkaart en behoorlijk doorweekt is het na dik drie kwartier dan toch gelukt legaal mee te reizen met de Randstadrail. Ik hou mijn hart nu al vast: in augustus komen mijn moeder en twee tantes logeren. Allen uit Drenthe en op één na, allen chipknip- én chipkaartloos…

Op straat zie ik een meisje met een lichte tred en een fleurig jurkje over de zinderende straatstenen huppelen. De hitte lijkt haar niets te doen. Het zweet dat bij mij zorgt voor uitgelopen make-up en futloos haar, zorgt bij haar voor een lichte schittering op haar bruine huid. Waar ik puffend en steunend mezelf voortsleep door de deken van warme lucht en mijn benen voelen alsof ze vastzitten in drijfzand, lijkt de warmte haar een extra zetje in de rug te geven. Zomer- en wintermensen, niets aan te doen.

Ik draai mijn hoofd weer af en lik het zoute zweet van mijn bovenlip. De thermometer geeft 35 graden aan. Code geel volgens het KNMI, maar de bevestiging dat het echt zo heet is, helpt niet mee om het hoofd koel te houden. IJsjes, koud water, voetenbadjes, mooie mannen die me koelte toewapperen met enorme palmbladeren; traag dwalen mijn gedachten af. Ik zucht nog eens diep en neem me voor morgen naar het strand te gaan. Mijn lijf bestaat uit drie verschillende tinten: lichtbruine voeten onder witte benen met bruine armen en een bruin hoofd. Het gaat een uitdaging worden om dat deze zomer nog egaal te krijgen, maar een poging kan nooit kwaad.

“Het is zo warm dat de mussen dood van het dak vallen”, maar ondertussen heb ik nog nooit een mus ter aarde zien storten met een tongetje uit zijn snavel. Ik gun het zo’n mus ook niet. Meeuwen zijn een ander verhaal, die herrieschoppende en vuilnis plunderende beesten kan ik missen als kiespijn. Maar een meeuw die op je hoofd valt, daar pas ik dan weer voor. De ventilator draait zijn overuren en verplaatst nog wat warme lucht. Zou zo’n emigratie naar Noorwegen veel gedoe zijn?