Over logees en het kopen van een tramkaartje

Wat begon als een vrolijke zaterdag waarop ik vriendin Femke en dochter Jente van het Centraal Station afhaalde voor een gezellig weekendje logeren in oh oh Den Haag, eindigde in een behoorlijk frustrerende kaartjeszoekrace. Lees en huiver wat de HTM de argeloze bezoeker aandoet.

Fluitend rolde ik de roltrap af en ging op zoek naar mijn logees. Aangekomen in de stationshal, zag ik Jente druk bezig het duivenprobleem aan te pakken, terwijl Femke goedkeurend toekeek op veilige afstand. Enthousiast begroetten we elkaar en al kletsend leg ik uit dat we even op zoek moeten naar een chipknip-oplaadpunt. De chipknip is namelijk de enige manier om een kaartje te kunnen kopen in de Randstadrail. Tot zover nog geen vuiltje aan de lucht.

Na een inspectierondje langs alle pinautomaten, blijkt er geen chipknip-oplaadpunt in de buurt. Ik sleep 3,5-jarige Jente en mama Femke mee naar de man met heel groot de letters HTM op zijn rug die bij de Smullers staat. Hij staat dan wel te wachten op een welverdiende maaltijd, maar de klant is koning, toch?

De man bevestigt wat ik al weet: dat we een kaartje kunnen kopen met onze chipknip, maar heeft helaas geen passende oplossing voor het ontbreken van het oplaadpunt. Hij wijst ons op het HTM-loket op het busstation. Het busstation bóven het treinstation en best ver lopen met een kind en kilo’s bagage. Maar goed, we houden de moed erin. Hop, in de lift en door de stromende regen over het platform.

Aangekomen in het sfeervolle hokje waar de HTM-kaartjesverkoper achter glas zit, bestel ik twee enkele ritten voor de Randstadrail. “Ik verkoop geen enkele ritten, mevrouw,” zegt de loketbeambte zonder te knipperen. Mijn nekharen beginnen al te rijzen en het gezicht van Femke betrekt. “Die kunt u alleen kopen ín de tram zelf, met uw chipknip.” Tja, dat wisten we en die kunnen we dus hier niet opladen. Mijn: “Dat is toch niet handig!” en “Wat klantonvriendelijk!”-kreten ketsen af tegen het glas. De man vertrekt nog steeds geen spier, het is hem aan te zien dat hij dagelijks deze gesprekken voert.

De enige optie qua papieren kaartjes blijkt een retourtje te zijn, maar omdat we de volgende dag ook met de tram willen reizen, hebben we er dan minstens twee nodig. En twee retourtjes zijn duurder dan de aanschaf van één OV-chipkaart. Na lang wikken en wegen, gezien het feit dat Drenthe nog geen verplichte chipkaart heeft en Femke daar nog wel even blijft wonen, besluiten we toch te gaan voor de chipkaart. Vijf euro erop en we mogen weer door de regen terug naar de Randstadrail.

Met de verse chipkaart en behoorlijk doorweekt is het na dik drie kwartier dan toch gelukt legaal mee te reizen met de Randstadrail. Ik hou mijn hart nu al vast: in augustus komen mijn moeder en twee tantes logeren. Allen uit Drenthe en op één na, allen chipknip- én chipkaartloos…