De poncho

Al weken fiets ik trouw elke dag ‘s ochtends 8 kilometer naar mijn werk en ‘s middags 8 kilometer naar huis. Daar kan soms een kilometertje meer bij zitten, maar in elk geval beweeg ik op deze manier elke dag minstens een uurtje. Toch mooi een half uur meer dan voorgeschreven door de overheid, ha! De dagelijkse fietstochten zijn prima voor de conditie én de benen, maar ook mijn hoofd raakt onderweg heerlijk opgeruimd. Zat ik eerst nog druk te twitteren onderweg en mee te swingen met mijn Spotify playlist, nu zorg ik dat ik in stilte de pedalen laat draaien. En zo kan ik ook nog genieten van alle reigers, konijnen, eenden, schapen, koeien en die ene rivierkreeft die ik onderweg tegenkom.

Nu het weer onstuimiger wordt en de herfst het echt wint van dat seizoen dat zich ‘zomer’ noemde, kom ik steeds vaker doorweekt thuis. Tot op mijn onderbroek, je mag het gerust weten. Na twee keer zo’n buitendouche heb je dat ook wel weer gezien. Tijd voor maatregelen. Op het gebied van bescherming tegen weersinvloeden zijn er een aantal keuzes. Zo is daar het oude, vertrouwde regenpak. Ik ken deze nog van mijn middelbare schooltijd, toen ik dagelijks 24 kilometer wegtrapte. Je wilde niet dood gevonden worden in het afgrijselijke setje dat je ouders voor je aangeschaft hadden. Soms hoosde het echter zo ontiegelijk hard, dat je overstag ging en het pak mokkend aantrok. Om vervolgens zo warm en bezweet op school aan te komen dat het hele ding niets geholpen had. Meestal zat zo’n pak dan ook in een bundeltje achterop mijn fiets.

En dan is er de poncho. De poncho kende ik eigenlijk alleen in de doorzichtige, hard flapperende festivalvariant. Zo’n ding voor een euro en eenmalig gebruik. Maar het idee van een eigen overkapping leek me aantrekkelijker dan een regenpak waarin je jezelf moet wurmen, dus toog ik enthousiast naar de Halfords om het assortiment poncho’s onder de loep te nemen.

Ze hadden er één. Een enorme, zwart/grijs gevaarte met doorzichtig gedeelte aan de voorkant voor over je stuur. Dat is voor de veiligheid, maar ondertussen lijkt het alsof je het luifeltje van een tent voor je knieën hebt hangen. Het ding is wind-en natuurlijk waterdicht, heeft een kangoeroebuideltje voorop en zogenaamde mouwbanden aan de binnenkant. Daar kunnen je armen doorheen, zodat de veiligheidsflap niet voor je ogen waait. Ik heb dat een paar meter uitgeprobeerd op de fiets, maar zag mezelf al onderuit gaan, verstrikt in de mouwbanden en dus heb ik die gelaten voor wat ze zijn.

Mouwbanden en een kangoeroebuideltje, wie kan dat nou weerstaan? De poncho heb ik dus aangeschaft, voor ruim 30 euro heeft het ding zelfs een jaar garantie. Na twee ritjes onder het zwart/grijze tentzeil heb ik al aardig wat poncho-ervaring opgedaan. Zo dient de cappuchon mét klepje goed aangesnoerd worden met de touwtjes, zodat hij niet steeds naar achteren waait. Dat je hoofd nu niet erg charmant omlijst is, is iets wat je moet accepteren. Niet dat iemand je überhaupt herkent. Verder is het moment waarop je de poncho aantrekt cruciaal. Als het slechts miezert, maak je jezelf alleen maar belachelijker. Fiets je stug door, terwijl de druppels steeds dikker worden en je spijkerbroek al nat, dan ben je al behoorlijk te laat. Ik ben nog in oefening voor dit lastige gedeelte.

Als het heel hard waait en regent, zijn er ruwweg twee scenario’s die bepalen of de poncho je beste vriend is of je juist het fietsen nog meer belet. Met de wind (én regen) in je rug, werkt de poncho als een zeil waardoor je letterlijk een keer zo hard over de fietspaden suist. Ik kon de laatste keer een klein gilletje van pret niet onderdrukken, ondanks dat menigeen mij niet zal benijden op dat moment. Maar wanneer je wind tegen hebt, flappert de poncho tegen je aan, je benen daarbij blootstellend aan de hoosbui en zorgt ervoor dat je je alleen in slakkentempo voort kunt bewegen. Het plasje water dat daarbij ontstaat op het stuk tussen jou en je stuur helpt ook niet mee.

De poncho en ik moeten nog even aan elkaar wennen. Gelukkig werkt de aloude wet, die ook tijdens mijn middelbare schoolperiode al gold, nog steeds: je komt een stuk minder vaak in een hoosbui terecht wanneer je je poncho/regenpak/droge sokken bij je hebt. Zonder poncho ga ik de deur dus niet meer uit. Alhoewel….

…zo’n poncho is natuurlijk wel dé manier om zeker te weten dat je eindigt als eenzaam kattenvrouwtje op een flat negen hoog achter.